“In mei 1945 kwam mijn grootmoeder na een jaar opsluiting en dwangarbeid in een concentratiekamp terecht in een dorp in Zweden, waar ze met een groep vrouwen enkele maanden verbleef om te rusten, aan te sterken en te genezen. Zweden is de rest van haar leven een soort paradijs gebleven. Ze is nooit teruggekeerd.

80 jaar later arriveer ik in dat Zweedse dorp. Ik zie geen paradijs maar grijze straten, een fabriek, armoede en troosteloosheid. Zonder gesproken taal, met tekeningen, foto’s en kleine figuren, wil ik deze twee uitersten aan elkaar lijmen.”

Stefanie Claes

//

In 2025 begint Stefanie te werken aan Het Paradijs (werktitel). Net zoals in ravensbrück is het verhaal van haar grootmoeder Aline Vervoort het vertrekpunt, maar deze keer dan hoe ze de periode vlak ná de tweede wereldoorlog beleefde. Het project is momenteel in onderzoeksfase.

//

van en met Stefanie Claes
met de steun van Museum Dr. Guislain en Lucinda Ra

//